# 001

Dart-surinamer: 2

Tjah, sta ik op mijn zondagmiddag mijn centjes te verdienen, krijg je jongetjes en mannen in een te wijd vallend, synthetisch blousje met grote afbeeldingen en teksten als 'Dikke Jopie' aan je desk. Op zich niet gek als je werkt op een darttoernooi.
Sommigen lachen schuchter, anderen vergeten je gedag te zeggen, een groot deel is lekker spraakzaam en een enkeling noemt je 'schat'. Niets mis mee, want woorden als 'schat' zonder enige bijbedoeling kan iedereen wel waarderen. Maar soms, heel soms, vallen er zich dingen voor die ik niet snel zal vergeten. Zo ook meneer de dart-surinamer (echt, ze bestaan!) in een groen blousje en met een ongeschoren baardje die binnensmonds praat.
In alle drukte hangt hij ineens over mijn desk en aangezien ik hem niet versta, doe ik een stapje dichterbij. Hoe adrem ik soms ook uit de hoek kan komen, ik stond toch even met mijn bek vol tanden. Vooral omdat mijn moeder zich heel vredig naast me bevond. De man vroeg me al zwaaiend met zijn tientje om een kusje! Een kusje waar hij wel wat geld voor over had. 'Voor een tientje ben ik je vriendje', moest hij hebben gedacht. Nadat ik op zeer beleefde wijze gezegd had dat dat feest niet door kon gaan, probeerde hij het tevergeefs toch nog een aantal keer. Mijn hersens kwamen pas na een aantal seconden op gang waarop ik nog net uit kon kramen dat mijn 'kusjes' onbetaalbaar zijn.
Ik gaf de man zijn bonnen en ik bleef nog even beduusd achter. Nog net een 2 voor de moeite, maar veel bereik je er niet mee.

Morgen meer over het darttoernooi!